У 1918 годзе не толькі англічане і французы, але і немцы ўжо набылі вопыт выкарыстання танкаў.
Калі англічане ў баі пад Камбрэ не змаглі выкарыстаць у аператыўным маштабе прарыў, дасягнуты цяжкімі танкамі, яны зразумелі, што маюць патрэбу ў падтрымцы больш лёгкіх і рухомых машын. Падчас Першай сусветнай вайны французы ў асноўным выпускалі лёгкія гусенічныя машыны. Праўда, яны прызначаліся выключна для суправаджэння пяхоты. Французы пабудавалі значна больш танкаў, чым англічане (3977 супраць 3027), менавіта таму, што акцэнт быў зроблены на вытворчасць больш танных і лёгкіх машын. І гэта цалкам сябе апраўдала. Цяжкія танкі былі грувасткімі, іх было складана дастаўляць на зыходныя пазіцыі для атакі.
Такім чынам, імкнучыся стварыць свайго роду «браніраваную стратэгічную конніцу», англічане пачалі канструяваць сярэдні танк. Ён атрымаў абазначэнне «сярэдні Mk A», або «Уіпет».
Гэтая машына была незавершаным дзецішчам інжынера У. Трытана. Канструктар распрацаваў параўнальна лёгкі танк з паваротнай вежай. Аднак з-за цяжкасцей і затрымак з наладжваннем вытворчасці вежаў ад іх вырашылі адмовіцца. У выніку танк Трытана пайшоў «на канвеер» без гэтай важнай дэталі. Заказ на 200 машын быў выдадзены яшчэ ў чэрвені 1917 года, а іх вытворчасць пачалася ў снежні.
Першыя машыны пачалі паступаць з завода фірмы «Фостэр» у сакавіку 1918 года.
Танкі «Уіпет» («хорт») лічыліся хуткаходнымі: іх хуткасць была ўдвая большай, чым у Mk IV–V. Цікавай асаблівасцю машыны была наяўнасць двух рухавікоў з уласнымі каробкамі перадач. Кожны з іх прыводзіў у рух адну гусеніцу.
Танк аказаўся складаным у кіраванні — ад вадзіцеля патрабавалася вялікае майстэрства. Калі выходзіў са строю хоць бы адзін матор, машына не магла рухацца. Танкі Mk A былі дарагімі, складанымі ў вытворчасці і абслугоўванні, але, нягледзячы на гэта, аказаліся значна больш надзейнымі за сваіх старэйшых «сваякоў» Mk I–Mk V. Танкісты жартавалі, што «хорты» былі здольныя ўласным ходам вяртацца ў сваю часць пасля бою. У бітве пад Ам’енам у 1918 годзе ўдзельнічалі 96 гэтых машын. Упершыню ў гісторыі танкавых войскаў яны здзейснілі нешта накшталт аператыўнага прарыву. Адарваўшыся ад сваёй пяхоты і ў суправаджэнні конніцы, яны правялі рэйд па тылах немцаў.
Захопленыя ў якасці трафеяў танкі «Уіпет» выкарыстоўваліся і ў нямецкай арміі. Яны ваявалі таксама ў войсках інтэрвентаў і белагвардзейцаў падчас грамадзянскай вайны ў Расіі. Затым, таксама як трафейныя, трапілі ў Чырвоную Армію, дзе знаходзіліся на ўзбраенні да пачатку 1930-х гадоў. У нас іх назвалі «Тэйлар» (па імені канструктара рухавіка). Некалькі машын у пачатку 1920-х гадоў былі набыты і Японіяй. У англійскай жа арміі «хорты» служылі нядоўга і пасля вайны былі заменены сярэднімі танкамі Mk V і Mk C.
Штаб англійскіх танкавых войскаў, будучы ўпэўненым, што вайна працягнецца і ў 1919 годзе, узняў пытанне аб масавым будаўніцтве хуткаходных танкаў. Начальнік штаба палкоўнік Дж. Фулер лічыў, што ў дадатак да цяжкіх пяхотных трэба вырабляць хуткаходныя, прызначаныя для дзеянняў супраць варожых штабоў і камунікацый. Сярэдні Mk A аказаўся няўдалым. Таму ўжо ў 1918 годзе англічане сканструявалі дзве новыя мадэлі: сярэднія Mk V і Mk C. Аднак, прытрымліваючыся традыцыі, у іх захавалі форму цяжкіх машын з гусеніцамі, што ахоплівалі корпус. Захавалася і жорсткая падвеска. Было заказана 6 тысяч сярэдніх танкаў, але вайна скончылася 11 лістапада 1918 года. Ужо пасля перамір’я было пабудавана 45 Mk V і 36 Mk C.
Mk V атрымаўся цяжкім для сярэдняга танка. Паколькі магутнасць рухавіка была відавочна недастатковай, яго хуткасць аказалася нават ніжэйшай, чым у Mk A.
Узбраенне на абодвух танках размяшчалася ў рубцы ў шаравых устаноўках з абмежаванымі вугламі абстрэлу. Танк Mk V быў аснашчаны апаратурай для пастаноўкі дымавых заслон. Аднак ён ніколі не лічыўся добрай машынай: памяшканне для экіпажа было цесным і нязручным. Некалькі танкаў Mk V у 1919 годзе падчас замежнай ваеннай інтэрвенцыі ў складзе англійскіх войскаў удзельнічалі ў баявых дзеяннях на поўначы Расіі. Яны былі захоплены Чырвонай Арміяй і знаходзіліся на яе ўзбраенні.
Апошнім узорам сярэдняга танка, які англічане сканструявалі да канца вайны, быў Mk D. Ён меў паваротную вежу і нізкі корпус і стаў першым танкам, які «ўмеў» плаваць.
Немцы таксама спрабавалі ўдасканаліць свае танкі. Пачалі яны з пераймання англійскіх цяжкіх машын. Канструктары мадэрнізавалі танк A7V, забяспечыўшы яго гусеніцамі, што ахоплівалі корпус, і спонсонамі для ўстаноўкі ўзбраення. Пры гэтым яго маса ўзрасла да 40 т. Па ўсіх параметрах ён пераўзыходзіў англійскія: хуткасць дасягала 12 км/г, таўшчыня брані — 30 мм. Узбраенне складалася з дзвюх 57-мм гармат і чатырох кулямётаў. Экіпаж налічваў 7 чалавек. Было пабудавана толькі два вопытныя экземпляры гэтай машыны, якая аказалася вельмі складанай і дарагой.
Увесну 1918 года ў Германіі заняліся канструяваннем некалькіх узораў лёгкіх танкаў. Ужо ў кастрычніку 1918 года Ё. Фольмер прадставіў два свае ўзоры. Паводле ўмоў перамір’я Германія была абавязаная выдаць саюзнікам усе танкі, нават доследныя. Версальскі мірны дагавор забараняў ёй будаўніцтва бранятанкавай тэхнікі. Тым не менш у поўнай таямніцы немцы вырабілі некалькі танкаў LK II. Толькі нядаўна было ўстаноўлена, што Венгрыя (якой Трыянонскі мірны дагавор таксама забараняў мець танкі) таемна набыла чатырнаццаць LK II. У разабраным выглядзе іх даставілі ў Венгрыю. Пяць з іх былі сабраныя ў 1928 годзе.
Тым часам Ё. Фольмер пераехаў у Швецыю і працягнуў распрацоўку лёгкіх танкаў на заводзе «Ландсверк» (у горадзе Ландскруна), які, па сутнасці, быў філіялам фірмы «Круп». Па ўзоры LK II для шведскай арміі было пабудавана некалькі дзясяткаў лёгкіх танкаў M-21, што знаходзіліся на ўзбраенні да сярэдзіны 1930-х гадоў. У 1929 годзе яны былі мадэрнізаваныя (атрымалі абазначэнне M-21/29). У адрозненне ад LK II іх узбраенне размяшчалася ў паваротнай вежы. Усе машыны былі абсталяваныя радыёпрыёмнікамі, а камандзірскія (ад камандзіраў узводаў і вышэй) — перадатчыкамі.
Мал. 12. Англійскі сярэдні танк Mk V. Баявая маса — 18 т. Экіпаж — 4–5 чал. Узбраенне — 6 кулямётаў. Таўшчыня брані — 14 мм лоб і борт корпуса. Рухавік «Рыкарда» — 100 к.с. Хуткасць па шашы — 9,6 км/г. Запас ходу па шашы — 105 км.
Мал. 13. Нямецкі лёгкі танк LK II. Баявая маса — 8,75 т. Экіпаж — 3 чал. Узбраенне — 1 57-мм гармата або 2 кулямёты. Таўшчыня брані — 14 мм лоб і борт корпуса. Рухавік «Даймлер» — 55 к.с. Хуткасць па шашы — 13 км/г. Запас ходу па шашы — 64 км.
Мал. 14. Шведскі лёгкі танк M-21/29. Баявая маса — 9,5 т. Экіпаж — 4 чал. Узбраенне — 1 37-мм гармата або 2 кулямёты. Таўшчыня брані — 14 мм лоб і борт корпуса. Рухавік «Сканія-Вабіс» — 60 к.с. Хуткасць па шашы — 18 км/г. Запас ходу па шашы — 70 км.
На застаўцы — трафейны сярэдні танк Mk A, які знаходзіўся на ўзбраенні Чырвонай Арміі. Баявая маса — 14 т. Экіпаж — 3 чал. Узбраенне — 4 кулямёты. Таўшчыня брані — 14 мм лоб і борт корпуса. Рухавік «Тэйлар» — 45 к.с. Хуткасць па шашы — 13 км/г. Запас ходу па шашы — 130 км.