W latach 30. XX wieku okazało się, że prostokątne połączenie skrzydła samolotu z kadłubem może powodować oderwanie wirów powietrznych, czemu towarzyszą silne drgania całej konstrukcji samolotu.
Grupa badaczy, w skład której wchodził także T. Kármán, zaproponowała zapobieganie oderwaniu wirów poprzez zastosowanie zaokrąglenia połączenia skrzydła z kadłubem. W 1932 roku Kármán wygłosił w Paryżu referat na temat tej pracy, a nowa metoda dała we Francji tak samo znakomite wyniki jak w USA. Po tym francuscy konstruktorzy samolotów zaczęli nazywać te zaokrąglenia „kármanami”. Termin się przyjął i gdy kilka lat później T. Kármán odwiedził Francję, usłyszał kiedyś przy wspomnieniu swojego nazwiska zdziwione pytanie:
— Kármán? Człowiek od kármanów?