NASZE MUZEUM LOTNICTWA (wirnikowiec)

«Śmigło, święte śmigło — to ono poniesie nas w przestrzeń, śmigło, które wnika w powietrze jak świder w drewno, ciągnąc za sobą swój silnik».

Pod sam koniec lutowego numeru czasopisma „Biblioteka Lotnictwa” z 1910 roku opublikowano recenzję świeżo wydanej w Paryżu książki o przelocie Blériota przez kanał La Manche.

Niełatwo było entuzjastom zajmować się śmigłowcami w przeddzień pierwszej wojny światowej. „Lotnicy” swobodnie mówili o wielogodzinnych lotach, prędkości 200 km/h, dziesiątkach kilogramów ładunku. Przed konstruktorami samolotów otwierały się ogromne perspektywy!

W historii techniki niewielu jest wynalazców, których wyłączne prawa autorskie nie budzą wątpliwości ani u współczesnych, ani u potomnych.

Późną sierpniową nocą 1930 roku po jednej z podmoskiewskich szos powoli, omijając każdą wyrwę, posuwał się wóz konny.

28 września 1934 roku charakterystyczny trzepoczący dźwięk, który od dawna rozlegał się nad lotniskiem Uchtomskim, nagle został zastąpiony ostrym trzaskiem łamanego metalu, a następnie — suchym, chaotycznym hałasem rozważonego wirnika nośnego.

Już w okresie pierwszych demonstracyjnych lotów autogirów Ciervy w Ameryce, która po Hiszpanii i Anglii stała się niejako trzecią ojczyzną statków powietrznych tego typu, słynny Thomas Alva Edison zauważył: „Maszyny te odpowiadają potrzebom lotnictwa i oczekiwaniom tych ludzi, którzy zawsze chcieli latać, lecz się obawiali. Wydaje mi się, że jest to największy krok naprzód od czasów braci Wright”.