NASZE MUZEUM ARTYLERIA

23 sierpnia 1982 roku uroczyście obchodzono u nas znaczącą rocznicę – 600-lecie polskiej artylerii. Jednak czytelnicy mogą zadać pytanie: dlaczego historycy wybrali właśnie tę datę?

 Skomplikowana była sytuacja wojskowo-polityczna państwa rosyjskiego w drugiej połowie XVI wieku.

W dziele arabskiego pisarza Szamsa ad-Dina Muhammada „Zbiór informacji na temat różnych dziedzin sztuki”, datowanym na koniec XIII — początek XIV wieku, opisano dwa przykłady madfy — broni dość nietypowej jak na wczesne średniowiecze.

Powszechnie uważa się, że dopiero pojawienie się dział gwintowanych w drugiej połowie XIX wieku stało się impulsem, który spowodował zasadnicze zmiany w artylerii we wszystkich krajach świata.

Na początku XVIII wieku Piotr I przeprowadził gruntowną reorganizację sił zbrojnych kraju. Znaczne zmiany dotknęły również ich główną część — artylerię.

Wielkie sukcesy polityczne, gospodarcze i wojskowe, osiągnięte przez Rosję w wyniku ogromnych przemian pierwszej ćwierci XVIII wieku, wysunęły ją do grona czołowych państw świata. Zahartowana w walkach wieloletniej wojny północnej, jej armia nabierała siły. Jednocześnie Piotr I jako jeden z pierwszych dostrzegł ścisły związek spraw wojskowych, gospodarki i nauki. Z jego inicjatywy do rozwiązywania czysto wojskowych problemów włączono wielu wybitnych uczonych, należących do otwartej w 1725 roku Petersburskiej Akademii Nauk.
Niewielu wie, że M. W. Łomonosow opracował nowy skład prochu artyleryjskiego, obejmujący saletrę potasową, węgiel drzewny i siarkę. Co ciekawe, nie uległ on żadnym istotnym zmianom aż do naszych czasów.