NASZE MUZEUM LOTNICTWA

Nasz magazyn od kilku lat publikuje materiały dotyczące historii techniki, ilustrowane dokładnymi kolorowymi wizerunkami pojazdów wojskowych i broni strzeleckiej z czasów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, żaglowców i statków nowoczesnych, samochodów i parowozów.

Od budowy pełnowymiarowego samolotu, prowadzonej przez A. Mozhaisky’ego, do kontrolowanego lotu pozostał już tylko krok.

Europejczycy okazali się pojętnymi uczniami zamorskich „gwieździstych gości” — braci Wright. Wykonując zamówienia znanego kierowcy wyścigowego Henriego Farmana, firma „Bracia Voisin” buduje dla niego kilka udanych aeroplanów.

Rok 1914 nie przywitał aeroplanu w stanie pełnej gotowości bojowej. Próbując przekształcić swoje nieuzbrojone samoloty w myśliwce, najodważniejsi i najbardziej doświadczeni piloci uciekali się do taranowania.

Pod koniec 1918 roku niedaleko Paryża, tam, gdzie Sekwana robi zakręt przypominający meander rzeki w stolicy Francji, rozpoczęła się ogromna budowa.

„W historii żeglugi powietrznej dynamicznej rozpoczął się nowy, niewątpliwie obiecujący rozdział: nowy typ aeroplanu – hydroaeroplan – udowodnił swoją żywotność i wkroczył na drogę rozwoju”,

W 1917 roku konstruktor Hugo Junkers zbudował swój pierwszy całkowicie metalowy monoplan, który stał się podstawą całej rodziny jednopłatowych samolotów z „latającego metalu” — duraluminium.

Choć pierwsza w historii „Kompania powietrznego transportu parowego”, mająca na celu przewożenie „poczty, towarów i pasażerów z jednego miejsca w drugie” za pomocą maszyn latających cięższych od powietrza, została oficjalnie zarejestrowana w brytyjskim parlamencie już w 1843 roku, potrzeba było prawie 70 lat, aby aeroplan wzbił w górę nie tylko samego siebie i pilota, ale także pasażerów.

Kiedy 1 kwietnia 1913 roku angielscy abonenci rozłożyli strony „Daily Mail”, wydało im się, że „gwoźdź” numeru — wystąpienie brytyjskiego lorda stróża pieczęci Northcliffe’a — jest aż nazbyt przesadzone nawet jak na primaaprilisowy żart.