MUZEUM BRONI „TM”

Trudno nam nawet wyobrazić sobie, co czuli ludzie, którzy po raz pierwszy zobaczyli w akcji broń palną. Ogień, kłęby dymu, huk, niewidzialne pociski trafiające w cel z dużej odległości — to wszystko musiało wydawać się po prostu przerażające.

W pierwszych egzemplarzach ręcznej broni palnej otwór zapłonowy, przez który ogień był przenoszony na ładunek główny, znajdował się w górnej części lufy.

Jak bardzo rusznikarze starali się udoskonalić zamek lontowy, nie udało im się osiągnąć znaczących, jakościowych zmian.

Następnym krokiem w rozwoju ręcznej broni palnej było stworzenie w drugiej połowie XVI wieku nowego systemu zapłonu ładunku. Chodzi o zamek krzesiwowy.

Amerykański pisarz D. Runyon nazwał swego czasu pistolet automatyczny „wyrównywaczem szans”, w tym sensie, że człowiek posiadający taką broń i umiejący się nią posługiwać z pewnością wyjdzie zwycięsko ze starcia. Byle zdążyć dobyć pistolet i posłać kulę w cel, nie chybiając. W ostateczności pudło można skorygować drugim strzałem…

Byłoby błędem sądzić, że ręczna broń palna od razu zdobyła powszechne uznanie, tak jak stało się to z artylerią.