АЎТАМАБІЛЬНЫ МУЗЕЙ ТМ

Трэці год наш часопіс публікуе матэрыялы па гісторыі тэхнікі.

У 1885 годзе любячы муж падарыў спадарыні Даймлер новенькі, толькі што з крамы, фаэтон.

Ніводзін капіталіст не здабыў такой славы, як Г. Форд.

З'явіўшыся на свет у выглядзе грузавіка (узгадайце машыны Кюньо, Селдэна), аўтамабіль заваяваў прызнанне як «механічная цацка для дарослых» — легкавая машына. Менавіта ў гэтым вобразе ён ператварыўся з экзатычнага «самаходнага экіпажа» ў надзейны аўтаномны сродак транспарту. У 90-х гадах мінулага стагоддзя адбылося другое нараджэнне грузавога аўтамабіля.

Машыны, як і людзі, спадкуюць рысы бліжэйшых продкаў. Не выключэнне і аўтамабіль, генеалогія якога пачынаецца з коннай калясцы.

Кожны аўтамабіль — спартыўная машына, кожны аўтамабіліст — спартсмен. Так лічылі на мяжы XIX–XX стагоддзяў.

"Вамі я абавязаны мноствам новых уражанняў, масай звестак, якія нельга пачарпнуць з кніг; тым, што я мог атрымліваць асалоду ад поўнай свабоды, забыўшыся пра цяжкія турботы, новымі краінамі і мала вядомымі мне мясцінамі, людзьмі, якіх я зразумеў лепш, таму што ўбачыў бліжэй..."

Лацінскае слова «omnibus» у перакладзе азначае: для ўсіх, агульны. Транспартным тэрмінам яно стала каля двухсот гадоў таму, калі з’явіліся экіпажы для грамадскага карыстання.

Палемізуючы з крытыкамі прамысловага мастацтва 20-х гадоў, В. Маякоўскі пісаў:
Таварышы,
вы бачылі Ройса?
Ройса,
які з ветрам зросся?
А калі стаіць —
кіт...

Ахвяруем дзясятак радкоў гучным імёнам: амерыканскія — «Гудзон», «Грэхем», «Джордан», «Дюзенберг», «Кайзер», «Кенінгхэм», «Корд», «Локамобіл», «Мармон», «Паккард», «Пасфайндар» (следапыт), «Пірс-Эрроў» (пранізлівая страла), «Прэм’ер», «Студэбекер» і «Стутц», французскія — «Амількар», «Бугаці», «Вуазен», «Іспана-Сюіза», «Ларэн-Дытрых», «Сальмсон», «Тальбо», «Тракта» і «Фарман», англійскія — «Армстранг-Сідлі», «Брысталь» і «Нэпір», нямецкія — «Брэнабор», «Ганза—Лойд», «Майбах», «Протос» і «Сімсон—Супра», бельгійскія — «Мінерва» і «Экcцэльсіор», італьянскія — «Ансальда», «Ізота—Фраскіні», «Італа»...